“Жыць – дастойна”,
прысвечаны 90-годдзю выдатнага беларускага пісьменніка, літаратуразнаўцы, крытыка, настаўніка творчай моладзі Уладзіміра Калесніка

Конкурс праводзіцца Брэсцкім абласным аддзяленнем Саюза пісьменнікаў Беларусі і кафедрай беларускага літаратуразнаўства філалагічнага факультэта Установы адукацыі “Брэсцкі дзяржаўны універсітэт імя А.С.Пушкіна” сумесна з упраўленнямі ідэалагічнай работы, культуры і адукацыі Брэсцкага аблвыканкама з мэтаю выяўлення літаратурна-творчых талентаў навучэнцкай моладзі і падтрымкі маладых літаратараў Брэстчыны.

чытаць далей

У серыі “Лімаўскі фальварак” у выдавецтве “Літаратура і Мастацтва”, г. Мінск выйшла кніга прозы Анатоля Крэйдзіча “Роднае, шчымлівае”. 2012 год.

Кнігу прозы Анатоля Крэйдзіча склалі творы розных жанраў. Гэта дакументальна-мастацкая аповесць пра вядомага беларускага мастака Янку Рамановіча, які жыве
ў в. Моталь Іванаўскага раёна і прымае актыўны ўдзел у выставах у дзясятках краін свету.
Нарысы пра вядомых і адметных людзей Брэстчыны – гэта яскравы прыклад пакуль яшчэ існавання ў нас такога жанру, прыклад таго, што па-майстэрску напісаныя нарысы з’яўляюцца неад’емнай часткай літаратуры.

Літаратурныя роздумы пра рэчаіснасць у аўтарскім праекце «150 пісьменніцкіх радкоў» - асобная частка кнігі, якая адлюстроўвае унутраны свет пісьменніка. Адначасова гэтыя нататкі – сваеасаблівы прыклад погляду сапраўднага пісьменніка на жыццё. Дзе пісьменнік у, здавалася б, шараговай з’яве здольны пабачыць адметнае праяўленне акаляючага жыцця. Пры гэтым ацэнка пісьменніка таго ці іншага не з’яўляецца дыдактычнай, хоць і цалкам абгрунтаванай. Ён адно выказвае сваё стаўленне, свае думкі і свае адносіны, адначасова запрашаючы чытача да роздуму, з тым каб сфарміраваць іншае стаўленне і іншую думку – кожнаму сваю.

Завяршаюць кнігу невялікія філасофскія і жартоўныя мініяцюры, гэткія носьбіты гранічна сціснутай у кароткім выслоўі ці абзацы думкі, якая, выпусці яе на волю, здольная разгарнуцца ці то ў апавяданне, ці то ў буйны мастацкі твор.

Беларускі часопіс сатыры і гумару “Вожык” летась адзначыў сваё 70-годдзе, а сёлета разам з Мінскім гарадскім аддзяленнем Саюза пісьменнікаў Беларусі абвясціў конкурс, прысвечаны гэтай даце. У літаратурнай частцы конкурсу браў удзел і жыхар г.Івацэвічы, член названага грамадскага аб’яднання, аўтар чатырох кніг сатыры і гумару, сябра берасцейскай суполкі Віктар Рэчыц. І выйшаў пераможцам! Яго гумарыстычныя вершы-жарты і сатырычныя байкі былі высока ацэнены журы конкурсу. Падчас вечарыны, якая ладзілася ў сталічным Доме літаратара, Віктару Рэчыцу быў уручаны дыплом Саюза пісьменнікаў Беларусі і каштоўны падарунак.
Віншуем!

Івацэвіцкую сярэднюю школу №1 у складзе рэспубліканскай інфармацыйна-прапагандысцкай групы наведаў паэт Уладзімір Мікалаевіч Сітуха, член Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Уладзімір Мікалаевіч родам з Брэстчыны, а менавіта з вёскі Гутава Драгічынскага раёна. Праз гады пранёс ён любоў у сэрцы да сваёй і малой, і вялікай Радзімы, да беларускага народа, да ладу жыцця ў Беларусі, да яе жанчын. Вершы, якія чытаў ён падчас сустрэчы за школьнікамі і педагогамі, працяты той любоўю. Але ў адных яна – з адценнем патрыятызму, у другіх – з адценнем жыццялюбства, у трэціх – з адценнем сыноўніх пачуццяў да маці ды шчырай веры ў Бога, а ў чацвёртых – без адценняў: любоў, каханне чыстай вады.

чытаць далей

Пераможца абласнога конкурсу творчых і літаратурна-даследчых прац "Доблесць продкаў – нашчадкам у спадчыну!", прысвечанага 65-годдзю Вялікай Перамогі над нямецка-фашысцкімі захопнікамі і 600-летняму юбілею Грунвальдскай бітвы" (2010 год, абвяшчаўся Брэсцкім абласным аддзяленнем Саюза пісьменнікаў Беларусі) лічыць, што ўменне ствараць свой свет – лепшая якасць чалавека.

Яе творы бяруць за жывое, чаруюць душу. І зусім не дзіўна, бо дзяўчына піша пра тое, што яе сапраўды хвалюе, аб чым думае. Завуць незвычайную асобу Марыя Варабей, і вучыцца яна ў 9 “А” класе сярэдняй школы №33 г. Брэста.

чытаць далей

3 красавіка ў Камянецкай дзіцячай школе мастацтваў адбылася сустрэча з членам адной з рэспубліканскіх інфармацыйных груп, старшынёй Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі Анатолем Крэйдзічам.
Зыходзячы са сваіх творчых набыткаў і назапашанага вопыту (Анатоль Мікалаевіч шырока вядомы як празаік), госць пазнаёміў камянчан з сучасным літаратурным працэсам, дзейнасцю Берасцейскай пісьменніцкай сябрыны, якую вось ужо сёмы год узначальвае. Слухачы, у сваю чаргу, задалі пытанні, якія іх найбольш хвалююць. Тычыліся яны і сучаснага прыватнага кнігавыдання, і якасці беларускамоўных мастацкіх твораў, што выходзяць сёння, і спісаў сацыяльна значнай літаратуры, якая павінна быць у кожнай бібліятэцы. Палова кніг з гэтага пераліку, лічаць камянецкія бібліятэкары, не падпадаюць пад гэтую катэгорыю.

чытаць далей

У Пружанаха, у цэнтральнай раённай бібліятэцы імя М.Засіма адбылася сустрэча з Анатолем Крэйдзічам — членам адной з рэспубліканскіх інфармацыйных груп.
Анатоль Мікалаевіч з'яўляецца галоўным рэдактарам Іванаўскай раённай газеты, але больш вядомы як празаік, аўтар шэрагу кніг, які ўзначальвае Брэсцкае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў Беларусі. На¬туральна, што і размова ў аўдыторыі бібліятэкараў вялася пра тое, што аднолькава хвалюе абодва бакі: тых, хто стварае кнігі, і тых, хто даносіць іх да чытача.

чытаць далей

Шаноўны Аляксей Трафімавіч Каўко!
Віншуем Вас з 90-гадовым юбілеем!
Гэтая дата насамрэч – болей, чым юбілей. Гэта прыемная, знакавая падзея для ўсёй творчай супольнасці Брэстчыны.
На працягу ўсяго свайго свядомага жыцця Вы падавалі прыклад працавітасці, чалавечнасці, іскрамётнага таленту пісьменніка-гумарыста і проста пісьменніка, а таксама выдатнага журналіста і арганізатара газетнай справы, дзяржаўніка, грамадскага дзеяча.
Вы далі пуцёўку ў жыццё многім – цяпер ужо знакамітым – пісьменнікам і журналістам.
Ваша мужнасць у гады Вялікай Айчыннай вайны як актыўнага ўдзельніка партызанскай барацьбы адзначаны высокімі ўрадавымі ўзнагародамі, заслугоўваюць усялякай пашаны і павагі.
Вы – Заслужаны дзеяч культуры Беларусі, Ганаровы грамадзянін г.Іванава і Іванаўскага раёна, член Саюза пісьменнікаў Беларусі.

чытаць далей

Так называецца новая кніга з серыі “Вера. Надзея. Любоў”, якая была заснавана ў 2007 годзе ў выдавецтве “Мастацкая літаратура”. Трэба заўважыць, поспех серыі відавочны: тыраж гэтай, чацвёртай кнігі цалкам разыйшоўся па бібліятэках, якія з радасцю сустракаюць кожны новы том.
Не выпадкова: у кнігах – творы пра каханне. Самых розных аўтараў, мужчын і жанчын.
Прыемна адзначыць, што ў гэтым томе – “Самотная зорка Венера” уключаны апавяданні трох аўтараў-сяброў берасцейскай суполкі Саюза пісьменнікаў Беларусі.

Зінаіда Дудзюк друкуе апавяданне “Жалезная логіка”. Не пужайцеся, нічога насамрэч жалезнага ў апвяданні няма – ёсць тое, што мацней за жалеза, мацней за ўсе матэрыялы, мацней за самога чалавека.

чытаць далей

Усяго праз два гады – 18 лютага – яму споўнілася б сто гадоў. Век!
Васіль Пятровіч Ласковіч… Легенда. Ганаровы грамадзянін г.Брэста. Удзельнік заходне-беларускага вызваленчага руху, паплечнік Веры Харужай і Сяргея Прытыцкага, іншых змагароў за ўз’яднанне Заходняй Беларусі з БССР — СССР. Даследчык вызваленчага руху, публіцыст, член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Быў адным з арганізатараў выступлення сялян в. Навасёлкі Брэсцкага павета ў 1933-м. Арыштаваны польскімі ўладамі ў 1934-м, асуджаны да 10 гадоў зняволення. Вызвалены ў верасні 1939-га пасля прыходу Чырвонай Арміі. Быў дэпутатам Народнага сходу Заходняй Беларусі ў 1939 годзе ў Беластоку. З чэрвеня 1941-га на фронце, удзельнічаў у абароне Смаленска.

чытаць далей

У кнігу вядомага пісьменніка, публіцыста і мастака Міколы Бусько ўвайшлі шматлікія апавяданні, нарысы, аповесці, казкі, а таксама вострасюжэтная казачная аповесць амерыканскага пісьменніка Э.Б.Уайта "Павуцінне Шарлоты", упершыню перакладзеная з англійскай мовы на беларускую.

Кніга выйшла ў серыі "Бібліятэка Саюза пісьменнікаў Беларусі"
Мінск, выдавецтва "Харвест", 2012 год.

Валянціна ЛОКУН

М. Елянеўскі – прыхільнік мастацка-дакументальных апавядальных форм. Ён аўтар аповесцяў “Старший сын”, “Пушки в небе!”, “Хроника пикирующего разведчика” (пасля яны ўвайшлі ў зборнік “Небесный штурмовик” – 2004), “Чужие горы” (2005), рамана-хронікі “Время пастыря” (2007) і шматлікіх нарысаў і эсэ.

“Хронику пикирующего разведчика” і аповесць “Чужие горы” паядноўвае эпічная трактоўка тэмы вайны і яе духоўных вынікаў. Герой “Хронікі” Булацкі – чалавек нялёгкага лёсу. Ён прадстаўнік свайго пакалення. Рамантычнага і разам з тым трагічнага. Рамантычнага – праз іх нязломную веру ў светлую будучыню. Трагічнага – таму што вера гэта была міфічнай, ілюзорнай.

чытаць далей

Аповесці, апавяданні, эсэ, пуцявыя занатоўкі розных гадоў склалі новую кнігу вядомага берасцейскага аўтара.
Брэст, "Альтернатива", 2012 г.
Назва зборніка глыбокая па сваім успрыманні, выкліча ў кожнага з нас, хто возьме гэту кнігу ў рукі, свае асацыяцыі. Бо ў кожнага з нас ёсць свае леты, свае коні. У кожнага ў жыцці захоўваюцца ў патаемных куточках душы свае ідэалы прыгажосці, спакою і шчасця. Для некага - гэта звычайны заход сэрца на рэчцы дзяцінства, ці малінавыя снегіры на белым снезе, ці першае катанне на дужым, поўным энергіі ветру і сонца, кані...
Гэта заховаецца не проста так - гэта мы дастаем тады, каб знайсці і параўнаць, каб змагацца і перамагчы, каб выстаўляць рашучыя кропкі: дзе зло, дзе дабро, дзе чорнае, дзе белае.
Кожны выбірае самастойна...

Лада Алейнік, ("ЛіМ", 20 студзеня 2012 г.)

Рэцэнзія на аповесць Валерыя Гапеева "Трафік для паэта" .

Літаратура ведае нямала прыкладаў таго, як некаторыя пісьменнікі доўга і пакутна шукалі сваю тэму... Бывала, гэты працэс расцягваўся на гады і дзесяцігоддзі. Пра Валерыя Гапеева можна сказаць, што ён з кагорты тых шчасліўчыкаў, каму пашанцавала ўвайсці ў літаратуру з дакладным веданнем тэмы і бачаннем патэнцыйнай чытацкай аўдыторыі. Каб беспамылкова вызначыць творчы шлях, па-мойму, гэтаксама патрэбен талент. І не толькі... Вера ў сябе патрэбна, спецыфічная чуйнасць, аб’ектыўная ацэнка ўласных здольнасцей і магчымасцей. Праўда, паводле першай кніжкі (“Пастка на рыцара”, 2003) яшчэ немагчыма было зрабіць пэўны прагноз – ці будзе пісьменнік далей працягваць працу ў галіне падлеткавай прозы, ці адмовіцца ад выбранага шляху. Бо з той першай кніжкай, думаецца, ён не толькі атрымаў грунтоўны творчы вопыт, але і пераканаўся, што ў гэтай парафіі будзе надзвычай няпроста...

чытаць далей

Некалькі гадоў таму запісаў я ў сшытак чужыя словы, якія спадабаліся мне і як чытачу, і як літаратару.
Словы былі такія: “…з аблокаў пасыпаўся дробны снег. Лес адгукнуўся на яго своеасабліва. Спачатку рэдка і асцярожна пачуліся ціхія, амаль няўлоўныя, шолахі. Здалося, лес ажыў, пачаў асцярожна спрабаваць свае лёгкія: удых-выдых… Пошум гусцеў. Шапацела цяпер ўсюды: і ў хвоях, і ў кустах, і ў траве. Гучней гаманіла апалае лісце. Падсушанае марозам, яно імгненна адгукалася на кожны дотык лёгкіх сняжынак…”

Можна было б цытаваць і іншыя ўрыўкі з твора, у якіх таксама добры гукапіс, дакладная вобразнасць. Можна было б прыводзіць цэлыя раздзелы, якія ствараюць амаль фізічна адчувальныя карціны прыроды: заплюшчы вочы – сярод яе стаіш.

чытаць далей

Незвычайная па канцэнтрацыі цеплыні і любові да роднага краю, да тых маленькіх чытачоў, для каго была напісана, кніга.
Гэта кніга пра жыццё беларускага лесу, узаемаадносіны звяроў і птушак. Пра добрых і спагадлівых людзей. Аўтар разам з гераіняй аповесці вавёрачкай Гарэзай уводзіць чытачоў у таямнічы свет роднай прыроды, дапамагае лепш разабрацца ва ўзаемаадносінах яе і чалавека, зразумець законы жыцця насельнікаў лесу. Галоўная мэта – выхаванне ў чытачоў высокіх грамадзянскіх якасцей, эстэтычнага ўспрыняцця навакольнага свету.
Для дзяцей малодшага і сярэдняга школьнага ўзросту.
выдавецтва “Літаратура і Мастацтва”, Мінск, 2011 г.

Падзагаловак аднайменнага дакументальнага рамана, які склаў аснову гэтай кнігі – “Лёс сям’і ў лёсе краіны”.
Кажучы прафесійнай мовай, кніга Аляксандра Юдзіцкага – гэта мастацкае даследаванне чалавека, яго характару, а таксама вытокаў гэтага характару, спроба адшукаць самыя глыбокія карані існасці – каб зразумець сённяшняе. А калі зразумеем, тады і прымем. Бо разуменне наўперад ёсць аснова павагі, мірнага суіснавання, магчымасці для руху наперад і развіцця усім разам і кожнаму паасобку.

Выдавецтва “Альтэрнатыва” (Брэст), 2011 г.

Сёння модна ўпікаць аўтараў, якія надаюць шмат увагі сваёй сям’і, свайму роду. Вунь, што называецца, пад раздачу патрапіў і Уладзімір Ліпскі – ужо асобныя дзеячы вырашылі, што яго вялікая праца па даследаванні свайго радаводу, за якую пісьменнік атрымаў Дзяржаўную прэмію, нявартая праца. Падумаеш, адшукаў нейкіх родзічаў за мяжой…

чытаць далей